Interwencje - Afganistan: Transformacja http://www.transformacja.pun.pl Interwencje - Afganistan: Transformacja pl http://backend.userland.com/rss http://www.transformacja.pun.pl/viewtopic.php?pid=41#p41 41@http://www.transformacja.pun.pl
Nasza prezentacja składa się z 2 części.

Pierwsza jest ujęta dość ogólnie i syntetycznie. Jej celem przedstawienia charakterystyki kraju, jakim jest Afganistan. Uważamy to za konieczne, ponieważ Afganistan jest krajem bardzo specyficznym i zróżnicowanym. Jak nigdzie indziej istotną rolę odgrywa ukształtowanie terenu, klimat, czy wreszcie skład etniczny. Bez znajomości tych zagadnień nie da się zrozumieć trudności związanych z przeprowadzeniem jakichkolwiek zmian ponadto tym państwie. Uznaliśmy ponadto za konieczne przedstawienie krótkiego rysu historycznego. Nie mamy jednak zamiaru dokładnie przedstawiać całej historii, a jedynie pewne jej aspekty istotne z punktu widzenia procesu transformacji. Wbrew pozorom historia Afganistanu nie jest jedynie pasmem nieprzerwanych klęsk i wojen, lecz były okresy, kiedy ten kraj naprawdę się rozwijał. Ta część będzie zakończona również krótkim omówieniem dwóch operacji zbrojnych prowadzonych w Afganistanie po 11 września 2001 r.

Druga część dotyczy już naszego pomysłu na transformację. Jak to zostało zauważone już na poprzednich zajęciach, nasza strategia będzie częściowo pokrywać się z ze strategią powstrzymania ale nie do końca.

Pojęcie transformacji kojarzy się z budową sprawnie funkcjonującego demokratycznego ustroju, gospodarki rynkowej z mniejszymi lub większymi elementami socjalnymi, dobrobytem ludności, stworzeniem społeczeństwa obywatelskiego, równych praw dla wszystkich itp. Tyle, że w przypadku tak zacofanego i objętego wojną kraju jest to niemożliwe chyba, że w bardzo długiej perspektywie czasowej (100 lat). Nasz program opiera się na zmianach bardziej ograniczonych. Nie oczekujemy wielkiego postępu, ale doprowadzenia reform przynajmniej do takiego poziomu, że będzie zapewniona bezkonfliktowa alternacja władzy, wolność i swoboda działalności gospodarczej, poszanowanie podstawowych praw człowieka, spokój społeczny, a Afganistan będzie mógł funkcjonować samodzielnie, bez większej pomocy z zewnątrz.
Jednakże wprowadzenia tych reform nie może odbyć bez zapewnienia bezpieczeństwa, którego stworzenie jest warunkiem koniecznym wszelkich zmian w państwie. I od tego zaczyna się nasz pomysł na transformację. Dalej obejmuje on takie dziedziny jak:

•    Ustrój i scena polityczna Afganistanu
•    Gospodarka
•    Kwestie społeczne (kobiety, edukacja, media)
•    Reformy w wojsku i policji

Ostatnie dwa wystąpienia będą dotyczyły, po pierwsze kwestii międzynarodowych (tzn. jak transformacja w Afganistanie wpływie na jego relacje z innymi państwami, jak i stosunki międzynarodowe w regionie). Drugie z nich będzie podsumowaniem, porównaniem i oceną całości strategii.]]> Œroda 14 Styczeń Œroda 14 Styczeń historia 1979-2001 + Talibowie http://www.transformacja.pun.pl/viewtopic.php?pid=40#p40 40@http://www.transformacja.pun.pl Wtorek 13 Styczeń Wtorek 13 Styczeń historia 1979-2001 + Talibowie http://www.transformacja.pun.pl/viewtopic.php?pid=39#p39 39@http://www.transformacja.pun.pl
W grudniu 1979 roku na lotnisku w Kabulu wylądowały samoloty armii radzieckiej, a radzieckie dywizje przekroczyły granice. Amin został zamordowany, zaś rządy objął, przybyły wraz z Rosjanami kolejny przywódca LDPA – Babrak Karmal. Rozpoczęła się interwencja w Afganistanie i dziesięcioletnia wojna między wojskami ZSRR i marionetkowego rządu w Kabulu, a mudżahedinami – muzułmańskim ruchem oporu. Wkrótce okazało się, że metody walki partyzanckiej są wyjątkowo skuteczne w walce z regularną armią radziecką, mimo że ta uciekała się często do skrajnie brutalnych metod, w tym taktyki spalonej ziemi. Większość państw potępiła interwencję w Afganistanie. Stany Zjednoczone, Pakistan i Arabia Saudyjska zaczęły ponadto wspierać finansowo partyzantkę mudżahedinów i uzbrajać antykomunistyczną opozycję. Jednym z mecenasów i organizatorów oddziałów mudżahedinów był saudyjski milioner Osama bin Laden. Być może decydującą rolę w przechyleniu się szali zwycięstwa na stronę mudżahedinów odegrało dostarczenie im amerykańskich wyrzutni przeciwlotniczych tzw. stingerów. Od tej pory radzieckie helikoptery nie mogły już bez ryzyka pacyfikować afgańskich wiosek. Koszta wojny były olbrzymie, tak dla Afganistanu jak i Związku Radzieckiego. Ten ostatni wycofał swoje wojska w lutym 1989 roku, nadal jednak kontynuował wsparcie dla komunistycznego reżimu w Kabulu pod kierownictwem Muhammada Nadżibullaha. W grudniu 1991 roku Związek Radziecki przestał istnieć, a tym samym afgańscy komuniści zostali pozbawieni źródła finansowania i ideologicznej motywacji. Ostatecznie rząd Nadżibullaha został obalony w kwietniu 1992 roku, kiedy oddziały Uzbeka Abdul Raszida Dostuma weszły w sojusz z siłami Tadżyka Ahmeda Szacha Masuda, najwybitniejszego przywódcy mudżahedinów, zwanego „lwem Pandższiru”. Zwycięscy mudżahedini wkroczyli do Kabulu, ale nie zakończyło to wojny domowej. Koegzystencja oddziałów mudżahedińskich opierała się na istnieniu wspólnego wroga. Wraz z upadkiem Nadżibullaha rozpoczęły się walki między samymi mudżahedinami, reprezentującymi różne grupy etniczne, plemiona i klany. W Kabulu powstała Tymczasowa Rada Islamskiego Dżihadu, a prezydentem Islamskiego Państwa Afganistanu został wybrany Tadżyk, Burhanuddin Rabbani. W reakcji na anarchię panującą w kraju powstał polityczny ruch talibów, złożony przeważnie z Pasztunów – absolwentów szkół religijnych w Pakistanie, a także byłych mudżahedinów. W 1994 roku talibowie rozpoczęli działania zbrojne i zajęli Kandahar. W 1996 roku zdobyli stolicę Afganistanu. Dwa lata później kontrolowali 90% kraju, oprócz doliny Pandższiru, będącej w rękach sił Sojuszu Północnego dowodzonych przez Ahmeda Szacha Masuda.
Celem deklarowanym przez talibów było zakończenie wojny domowej poprzez rozbrojenie grup mudżahedinów i wprowadzenie „prawdziwie islamskich” rządów.  W 1996 roku siły antytalibańskie, w skład których wchodziły różne grupy etniczne, utworzyły Sojusz Północny, wspierany przez Iran, Rosję, Tadżykistan, Uzbekistan i Indie. W 1997 roku talibowie ogłosili powstanie Islamskiego Emiratu Afganistanu.  Obiektem szczególnej nienawiści talibów byli Hazarowie, ze względu na ich szyizm i próby zachowania autonomii Hazaradżatu. W 1995 roku talibowie zamordowali przywódców hazarskiego ugrupowania Hizb-i-Wahdat. W kolejnych latach nastąpiły dwie inne wielkie czystki etniczne, w których ofiarami byli Hazarowie. Ofiarą talibańskiej masakry po zdobyciu Mazar-i-Szarif w 1998 roku padło dwa tysiące osób. Według świadków talibowie poszukiwali wówczas Hazarów nawet wśród chorych w szpitalach. 20 sierpnia 1998 USA odpaliło rakiety typu cruise uderzające w Khost i niszczące bazy terrorystów związanych z Osamą ben Ladenem (także ofiary wśród ludności cywilnej). We wrześniu 1999 były król Muhammad Zaher Szah podjął próby ustanowienia pokoju w kraju, spotkał się z odmową ze strony talibów. W październiku 1999 ONZ nałożyła sankcje na talibów za ukrywanie Osamy ben Ladena, a w 2000 za terroryzm. W 2000-2001 talibowie kontynuowali  masakrę ludności cywilnej, niszczyli pomniki w muzeum w Kabulu, inne historyczne miejsca w Ghazni, wysadzili (z rozkazu Omara Muhammada) gigantyczne posągi Buddy w Bamjanie. W październiku 2001 w odpowiedzi na terrorystyczny atak na World Trade Center w Nowym Jorku i atak na Waszyngton Stany Zjednoczone rozpoczęły operację militarną w Afganistanie skierowaną przeciwko Osamie ben Ladenowi i afgańskim talibom (naloty wspomagające ofensywę oddziałów Sojuszu Północnego wspierającego prezydenta Rabbaniego).
Wspólnie z siłami Sojuszu Północnego, uznawanego przez Narody Zjednoczone za jedyny prawomocny rząd afgański, siłom koalicyjnym udało się obalić talibów. Ich rząd został zastąpiony tymczasowym – pod kierownictwem Pasztuna, Hamida Karzaja, zgodnie z umową zawartą w Bonn przez afgańskich uczestników antytalibańskiej koalicji, pod patronatem Narodów Zjednoczonych, w grudniu 2001 roku.]]> Wtorek 13 Styczeń Wtorek 13 Styczeń Podsumowanie http://www.transformacja.pun.pl/viewtopic.php?pid=37#p37 37@http://www.transformacja.pun.pl Wtorek 13 Styczeń Wtorek 13 Styczeń Reformy w wojsku i policji http://www.transformacja.pun.pl/viewtopic.php?pid=36#p36 36@http://www.transformacja.pun.pl
Reformy w wojsku
Podstawą reformy filaru wojskowego jest stworzenie wieloetnicznego i nie-frakcyjnego Afghan National Army (ANA) [Afgańskie Narodowe Siły Zbrojne]. Szkolenie i wyposażenie rekrutów tychże sił zbrojnych pochłania większość uwagi Stanów Zjednoczonych, głównego pomocnika w przeprowadzaniu zmian w afgańskiej armii.
Drugiemu elementowi tego filara – Ministerstwu Obrony  poświęca się znacznie mniej uwagi mimo że jest to również istotna część w całym tym procesie restrukturyzacji. Ostatecznie przecież ANA będzie podporządkowana tej instytucji, którą obecnie rozdziera korupcja. Dopóki Ministerstwo nie zostanie poddane kompletnym reformom, zmiany dokonane w ANA na nic się zdadzą.
Afgańskie Narodowe Siły Zbrojne (ANA)
Amerykańskie wojsko zaczęło szkolić pierwszy nabór afgańskich rekrutów 14 maja 2002 roku w byłej afgańskiej akademii wojskowe na obrzeżach Kabulu przemianowane na Wojskowe Centrum Szkolenia w Kabulu [Kabul Military Training Center (KMTC)].
Amerykański program miał się pierwotnie opierać na 10-tygodniowym cyklu szkoleń dwóch grup po 750 rekrutów szkolonych jednocześnie. Aby przyspieszyć ten proces, cykl szkoleniowy został skrócony do 8 tygodni pod koniec 2003r. a na początku roku 2004 powstały nowe grupy. Środki te wywołały krytykę, że program szkolenia jest niewystarczająco rygorystyczny by zapewnić pracownikom wiedzę i umiejętności, których będą potrzebować do działania we wrogim afgańskim środowisku.
Rekrutacja:     USA początkowo opierały się na Ministerstwie Obrony i regionalnych
dowództwach w celu identyfikacji i dostarczenia rekrutów do programu ANA. Okazało się jednak że jest odwrotnie, ponieważ zgłaszają oni niewykwalifikowanych kandydatów zachowując sobie tych najlepiej wyszkolonych. żołnierzy. W celu zreformowania procesu rekrutacji,  USA założyły National Army Volunteer Center [ NAVC-(Ochotnicze Centra Armii Narodowej)] w stolicy każdej prowincji kraju. Urzędy będą obsadzone przez specjalnie wyszkolonych funkcjonariuszy ANA i zapewnią rekrutom wyżywienie i zakwaterowania, aż zostaną rozlokowani w KMTC.

Reformy w policji
Większość afgańskich policjantów nie uzyskała jeszcze żadnej pomocy w wyszkoleniu, czy w podstawowym wyposażeniu, w tym broni palnej i środków transportu. W większości są to byli bojownicy mudżahedińscy.
W marcu 2002 roku przedsięwzięto pewne kroki kiedy to Niemcy wprowadzili obszerny plan stworzenia krajowych służb policyjnych pod nazwą „Niemiecki Projekt Wspierania Policji w Afganistanie”. I to właśnie oni obecnie zajmują się szkoleniem policji w Afganistanie. Misja niemiecka zostanie włączona do unijnej, bowiem Unia Europejska wyśle do Afganistanu misję liczącą około 230 osób, która także zajmie się wyszkoleniem służb policyjnych.
Misja miałaby pomóc w stabilizacji kraju i zaprowadzeniu praworządności. Powinna się składać nie tylko z oficerów policji ale i z szeregu ekspertów także prawników. Jej zadaniem powinno być głównie szkolenie nie tylko policjantów ale także wysokich funkcjonariuszy resortu spraw wewnętrznych (w sprawach kryminalnych i ochrony granic), zgodnie z zasadami poszanowania praw człowieka i rządów prawa. W Afganistanie potrzebny jest pewien pakiet działań - nie tylko militarnych, ale również stabilizacyjnych i rozwojowych, wysiłek cywilny.]]> Wtorek 13 Styczeń Wtorek 13 Styczeń Dokooptowanie do grupy http://www.transformacja.pun.pl/viewtopic.php?pid=35#p35 35@http://www.transformacja.pun.pl Wtorek 13 Styczeń Wtorek 13 Styczeń Dokooptowanie do grupy http://www.transformacja.pun.pl/viewtopic.php?pid=34#p34 34@http://www.transformacja.pun.pl
Wiem, że wyczucie czasu jest u mnie wręcz idealne, ale myślałem,
że uda mi się jakość obejść kwestie biurokratyczne w Naszym Instytucie,
a tymczasem okazało się, że zadeklarowane fakultety od tego roku traktowane
są jako przedmioty obowiązkowe i nie ma możliwości ich zmiany.

Anyway skontaktowałem się już z Dr Michnikiem (wie o właczeniu)
i z Darkiem Kowalskim, który powiedział, że podzieli się ze mną swoją częścią.

Wcześniej chciałem jednak poprosić Was o zgodę na to włączenie,
bo Darek to przecież nie cała grupa II, a ja postąpiłbym bardzo nie fair
w stosunku do Was tak bezceremonialnie się dołączając.:/

Pozdrawiam gorąco, :)
Marcin Radwan]]> Wtorek 13 Styczeń Wtorek 13 Styczeń http://www.transformacja.pun.pl/viewtopic.php?pid=33#p33 33@http://www.transformacja.pun.pl
Od 2004 mamy do czynienia ze stale pogarszającą się sytuacją bezpieczeństwa w Afganistanie. Objawia się to w coraz większej liczbie zamachów na siły koalicji biorących udział w operacjach OEF i ISAF oraz na afgańskie siły bezpieczeństwa. Również coraz więcej obszarów kraju przechodzi pod kontrolę sił antyrządowych. Tak, najogólniej należy je określić, albowiem trudno mówić, że są to jedynie Talibowie. Do tej grupy zaliczają się lokalni warlordowie nie uznający demokratycznych władz w Kabulu, handlarze i producenci narkotyków, rolnicy pozbawieni możliwości nielegalnych upraw, niezależne grupy autonomiczne (np.pasztuńskie), byli mudżahedini, wreszcie resztki sił Talibów i Al.-Kaidy. Jak widać nie jest to grupa jednorodna, również pod względem ideologicznym.

Zapewnienie bezpieczeństwa w Afganistanie ma znaczenia kluczowe, ponieważ bez tego nie jest możliwe przeprowadzenie dalszych reform i zmian w państwie. Docelowy stan powinien polegać na zdolności afgańskich sił bezpieczeństwa do samodzielnego sprostania temu zadaniu. Jeśli chodzi o udział sił koalicji początkowo można zakładać nawet zwiększenie ich liczebności jednak w dłuższej perspektywie powinny one zostać wycofane, skoro ma być mowa o pełnej transformacji.

Naszym pomysłem na zmiany w dziedzinie bezpieczeństwa jest podjęcie działań w kilku aspektach:

-próba porozumienia z tymi przedstawicielami lokalnych struktur siłowych, którzy nie są zmotywowaniu ideologicznie i za pewne korzyści majątkowe lub za udział w strukturach władzy będą gotowi przejść pod przynajmniej pod nominalną zwierzchność władz centralnych

-zmiana polityki w kwestii upraw narkotyków – zalegalizowanie produkcji i objęcie jej państwową kontrolą. Wynika to z faktu, że wielu rolników tracących swoje pola z makiem (po zniszczeniu przez siły rządowe) szuka pomocy u Talibów

- walka zbrojna z tymi ugrupowaniami motywowanymi ideologicznie, które nie rokują jakichkolwiek nadziei na porozumienie z rządem centralnym, w tym cele należy położyć nacisk na zwiększenie sił koalicji w Afganistanie w perspektywie krótkookresowej

-większe zaangażowanie i solidarność państw biorących udział w operacjach OEF i ISAF

-podjęcie działań na forum dyplomatycznym z Pakistanem, aby ten zapobiegł przenikaniu zbrojnych grup ze swojego terytorium do Afganistanu

-zdwojenie wysiłków w szkoleniu afgańskiej armii i sił bezpieczeństwa; zwiększenie ich liczebności ponad zakładane 80 tys. oraz wyposażenie ich w odpowiedni sprzęt

-nie należy zapominać, że problem afgański nie ma charakteru czysto militarnego i wszelkie działania w dziedzinie bezpieczeństwa muszą być skoordynowane i prowadzone równocześnie z polityką prorozwojową w innych dziedzinach.]]> Poniedziałek 12 Styczeń Poniedziałek 12 Styczeń Gospodarka http://www.transformacja.pun.pl/viewtopic.php?pid=32#p32 32@http://www.transformacja.pun.pl
Transformacja w Afganistanie przyniosłaby pozytywne efekty dla tamtejszej gospodarki. Wzrost bezpieczeństwa w kraju pozwoliłby na większą ilość zagranicznych inwestycji w państwie, których jak dotąd wiele nie było. Wprowadzenie demokracji mogłoby pozwolić na nowych partnerów handlowych. Póki co są nimi głównie Chiny, Japonia, Indie, Pakistan i Rosja. Tym samym zaistnieje szansa aby zminimalizować ujemny bilans wymiany handlowej. Obecnie warrtosc eksportu wynosi 144mln a importu 2,1 mld $. Po transformacji może zwiększyć się eksport – przede wszystkim suszonych owoców, orzechow, bawełny i lazurytu, którego Afganistan jest już głównym eksporterem. Nowe inwestycje pozwoliłyby na zwiększone wydobycie ropy naftowej i gazu ziemnego a także rud żelaza i miedzi. Zagadkę stanowi świetnie prosperujący i rozwinięty przemysł narkotykowy. Jak wiadomo pieniądze z tego źródła są przekazywane w dużym stopniu na działania terrorystyczne i rebelianckie powodujące dalsza dezorganizacje w Afganistanie.  Około 350tys. ludzi żyje z tego procederu co stanowi około 10% całości społeczeństwa. Gdyby nagle odebrano im źródło dochodów mogłoby to doprowadzić do buntów. W związku z tym po transformacji wystąpiłaby potrzeba zapewnienia dla tych ludzi alternatywnych miejsc pracy w pozostałych sektorach gospodarki jak np., wydobyciu surowców czy usługach. Sam zakaz nie wystarcza bo owy istnieje od 2001 roku i efektów nie przynosi. Mieszkańcy domagają się rekompensaty ze strony panstwa za zniszczenie plonów ( ale duzo wyższe niż do tej pory tzn. nie 250$ za zniszczone pole czyli ok. 1250 za ha, bo dochod rolnika z opium wynosi ok. 1700 do 3500$). Faktem jest, ze nawet przy niekorzystnych warunkach atmosferycznych zbiory mogą okazac się wyjatkowo urodzajne jak np. w 2005roku, kiedy wyprodukowano  4,2tys. ton opium o wartości około 2,7 mld dolarow USD. Taka ilość wystarcza na wytworzenie 450 ton heroiny – niemal 90% swiatowej podazy. Pierwsze efekty walki z narkobiznesem mogą być widoczne dopiero za 10 lat. Jest to proces długoterminowy. To narkobiznes zapewnia podstawowe warunki zycia dla afgańskich rolnikow, jest podstawa handlu przygranicznego, oraz jedyna droga dostępu do ziemi, pracy i kredytu.Poza tym to czynnik wzrostu PKB Afganistaniu a zatem i jego budzetu państwowego. Silny, nieskorumpowany rzad moglby zapewnic bezpieczeństwo( jego niski poziom pozwala na swobodne prosperowanie gospodarki opiumowej) potrzebne do uzyskania zagranicznych inwestorow.  Po transformacji wladze musza zaczac współpracować z sasiadami by zwalczac przestępczość zorganizowaną. Aby zastąpić ten przemysł po transformacji wprowadzone zostalyby: alternatywne do upraw makowych metody gospodarowania na ziemi rolniczej ( np. szafranu – przyprawy do żywności),  system przekwalifikowania rolnikow do pracy w innych dziedzinach gospodarki, zlikwidowanie nielegalnych form pozyczek lichwiarskich – Salaam, efektywna egzekucja  prawa antynarkotykowego, uregulowanie form prowadzenia działalności handlowej zwłaszcza bazarow na których sprzedawane jest opium. Oprocz tego mogłaby nastąpić legalizacja  na potrzeby miedzynarodowego przemyslu farmaceutycznego – ale musiałaby być kontrola panstwa nad produkowanymi opiatami oraz inne mechanizmy zabezpieczające przed ich nielegalnym zbytem.Poza tym musialoby nastąpic  uszczelnienie granic.]]> Poniedziałek 12 Styczeń Poniedziałek 12 Styczeń Podsumowanie http://www.transformacja.pun.pl/viewtopic.php?pid=31#p31 31@http://www.transformacja.pun.pl Poniedziałek 12 Styczeń Poniedziałek 12 Styczeń historia 1979-2001 + Talibowie http://www.transformacja.pun.pl/viewtopic.php?pid=30#p30 30@http://www.transformacja.pun.pl Poniedziałek 12 Styczeń Poniedziałek 12 Styczeń Wystapienie- historia do 79' http://www.transformacja.pun.pl/viewtopic.php?pid=29#p29 29@http://www.transformacja.pun.pl Poniedziałek 12 Styczeń Poniedziałek 12 Styczeń Struktura etniczna Afganistanu http://www.transformacja.pun.pl/viewtopic.php?pid=28#p28 28@http://www.transformacja.pun.pl

Ola napisał:

Ogromne społeczności tadżyckie mieszkają w sąsiednim Uzbekistanie. Oficjalnie 5% jego liczebności deklaruje narodowość tadżycką, jednak uważa się, że Tadżyków w Uzbekistanie jest o wiele więcej - różne źródła szacują ich liczbę na od 4 do nawet 11 milionów osób, stanowiących nawet 15-45% całej ludności państwa. Jest to spowodowane tym, iż w czasach Związku Radzieckiego Tadżycy przebywający wówczas na terenie Uzbeckiej SRR dostali do wyboru - albo zostać zarejestrowanym jako Uzbecy i tam zostać, albo pozostać przy narodowości tadżyckiej i w konsekwencji zostać przymusowo wywiezionym do górzystej, słabo rozwiniętej Tadżyckiej SRR. Wielu z nich zdecydowało się zmienić swoją narodowość w zamian za lepsze warunki życia. Z tego powodu bardzo trudno jest dziś określić rzeczywistą ilość osób pochodzenia tadżyckiego w Uzbekistanie.
To jest niepotrzebne, bo nie ma znaczenia dla naszego tematu.]]> Poniedziałek 12 Styczeń Poniedziałek 12 Styczeń http://www.transformacja.pun.pl/viewtopic.php?pid=27#p27 27@http://www.transformacja.pun.pl

ivy napisał:

Ze względu na geograficzne położenie Afganistanu, aktualne lądowe połączenie „ze światem” stacjonujących tam sił międzynarodowych jest w istocie jedynym dostępnym. W chwili obecnej – a także w dającej się przewidzieć przyszłości – nie istnieje żadna alternatywna lądowa trasa zaopatrzenia dla sił ISAF/OEF. Inne potencjalne drogi zaopatrzenia wiodą bowiem albo przez Iran, albo przez Rosję i państwa Azji Centralnej; w obu przypadkach ich dostępność jest mało prawdopodobna ze względów politycznych (a w przypadku trasy rosyjskiej także finansowo-organizacyjnych).

O ile wyznanie jest niemalże jednolite – 99% ludności to muzułmanie, to skład etniczny jest dosyć zróżnicowany -  Pasztunowie (zwani Afganami, 44%), Tadżycy (25%), Uzbecy (8%), Hazarowie (10%), Chacharowie (2%), Turkmeni (2%) oraz Kirgizi, Beludżowie, Nuristańczycy

Bogate afgańskie złoża surowców mineralnych - ropy i gazu, metali żelaznych i nieżelaznych, miedzi, złota i szmaragdów - mogą zamienić tzw. “kampanię antyterrorystyczną” w politykę kolonialną.
Zasoby naturalne są eksploatowane w ograniczonym zakresie, większe znaczenie ma jedynie wydobycie gazu i surowców budowlanych
Połączenie przez Pakistan jest najważniejsze. Azja Środkowa na poczatku wojny w afganistanie stanowiła ważny obszar tranzytowy (Uzbekistan, Kirgizja, Tadżykistan, Kazachstan).

Kwestie ludnościowe to już inna część prezentacji

Afganistan nie ma znaczących złóż gazu a przede wszystkim ropy. Jest rozpatrywany raczej jako kraj tranzytowy. Surowce naturalne nie były argumentem przemawiającym za zajęciem tego kraju.]]> Poniedziałek 12 Styczeń Poniedziałek 12 Styczeń Prezentacja http://www.transformacja.pun.pl/viewtopic.php?pid=26#p26 26@http://www.transformacja.pun.pl
1. Geografia Afganistanu (zdjecia, zdjecia satelitarne, uksztaltowanie terenu - brak tabel, wykresow)

2. Kwestie etniczne (zdjecia, 2 mapy tematyczne - brak wykresow)

3. Historia Afganistanu do 1979 & 4. Historia Afganistanu 1979-2001 (zdjecia, rysunki - malo map, brak wykresow)

5. Interwencje zbrojne w Afganistanie po 2001 r (zdjecia, mapy - brak statystyk)

6. Zmiany w dziedzinie bezpieczeństwa (nic!)

7. Ustrój i scena polityczna Afganistanu (zdjecia - brak wykresow)

8. Gospodarka (zdjecia i mapy ale tylko opium)

9. Kwestie społeczne (zdjecia - brak statystyk i wykresow)

10. Reformy w wojsku i policji (nic!)

11. Kwestie międzynarodowe (zdjecia, mapy - brak wykresow)

12. Plusy i minusy całej transformacji, porównanie z innymi strategiami (zdjecia)

wszystkich ktorzy moga lub chca aby do ich przydzialu znajdowaly sie jakies specjalne statystyki badz wykresy, proszone sa o wyslanie linku, badz pliku i okreslenie gdzie w danej prezentacji maja znajdowac sie te dane...

osoby odpowiedzialne za tematy 6 i 10 jezeli maja taka mozliwosc prosilbym o skierowanie mnie do wlasciwych zrodel ze zdjeciami/wykresami

ponadto dysponuje kilkoma krotkimi filmami ktore w miare mozliwosci umieszcze w/lub pomiedzy prezentacjami

michalowerczuk@o2.pl albo UJ

pozdrawiam]]> Poniedziałek 12 Styczeń Poniedziałek 12 Styczeń